hersenspinsels van onze lotgenoten


Wellness dagen aan zee met lotgenoten (2-4 en 4-6 november)

De golven spatten hoog op, de wind waait tegen zeven beaufort, de redders hijsen de rode vlag. Opstuivend zand snijdt in de kuiten en het regent…
De ontvangst van de zee op 4 november.
Daarom gaan we op zoek naar andere dingen om te doen. Op den duur ben je creatief bezig en beschilder je zomaar een vogelhuisje…
Een aperitiefje spoelt de zilte, zoute smaak weg en maakt de tongen losser tijdens een lekkere lunch met super fijne dames. Met aansluitend een welverdiende massage.
De zee, mijn vriend, mijn toeverlaat in moeilijke perioden. Mijn troost, mijn steun, mijn jij bent er altijd en oneindig, zonder begin en zonder einde, zonder slot en zonder pauze, zonder openingsuren en zonder het excuus, heb het nu te druk, kom later nog eens terug…
Lieve zee, je zorgt voor jong en oud, dier en mens. Plankton en micro-organismen. Enkel de mens vervuil je en toon je weinig respect. Toch bewaar je jouw kalmte, jouw constante zekerheid. Toon ons gerust jouw verhaal, jouw ontevredenheid door de wilde, onstuimige baren. Ik luister ook graag naar jouw verhaal, jouw ongenoegen. Zoals je zovele ontelbare keren voor mij deed…Dank je zee. Ben ik de enige die jou dankbaar is? Ik hoop het niet. 
Dank je wel hedera voor de mooie fijne dagen herbronnen aan zee. Een verbondenheid, een zalig kunnen relaxen en loslaten. Een er zijn voor mekaar. Een schouder,  een traan een push up… alles wat we nodig hadden…  De zee, onszelf en jullie om dit alles mee te kunnen delen. (Cathy)